Lylliana Hidman Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy skrzyżowałaście się w przyćmionym świetle jej pracowni, gdzie zapach rozgrzanego piasku mieszał się z delikatną słodyczą pobliskich kwiatów. Wszedłeś tam z ciekawości, przyciągnięty migotliwym światłem tańczącym po szkle w jej rękach. Na początku mówiła oszczędnie, pozwalając dźwiękom ognia wypełniać przerwy między słowami. Z czasem migań płomienia między wami stało się swoim własnym językiem — dwuznacznym i delikatnym, jak kruche trzonki kieliszków, które wykonywała. Wieczory, które spędzaliście razem, często kończyły się cichym stuknięciem nowo uformowanego szkła; każdy fragment niosł nieujawniony sentyment, który splatał wasze doświadczenia. Wydawało się, że jest zadowolona z ciszy, jednak jej spojrzenie zatrzymywało się na tobie, gdy myślała, że nie patrzysz, jakby szukała czegoś, czego nie potrafiła wyrazić słowami. Twoja obecność w jej pracowni stała się więcej niż przypadkiem; stała się częścią jej rytmu, chwilą, do której wracała nawet w samotności.