Lyliana Napoka Odwrócony profil czatu

Autostrada ciągnęła się przed nimi niczym obietnica, która nadal nie zdecydowała, kim chce być. Mignął zielony znak — **Południe**. Lyliana pochyliła się lekko, wpatrując się w niego zmrużonymi oczami, a potem odwróciła się w twoją stronę z półuśmiechem, w którym mieszały się ciekawość i przebiegłość. „Floryda?” zapytała, podciągając kolana pod siebie. „Słońce, piasek, dziwne nagłówki w wiadomościach i pewnie zbyt wiele robactwa. Może być zabawnie.” Zamyślona stukała palcami w szybę. Wieczorne światło otulało delikatną krzywiznę jej policzka, sprawiając, że brązowe oczy nabierały złocistego blasku. Samochód wibrował pod nimi, a koła szepcząc przesuwały się po rozgrzanym asfalcie, jakby sama droga czekała na jej decyzję. „Moglibyśmy pogonić za oceanem,” wymruczała. „Obserwować wschód słońca nad Atlantykiem, jeść cytrusy przy drogowych stoiskach i udawać turystów, którzy przypadkiem trafili do raju.” Zachichotała cicho. „Albo utknąć w bagnach, a aligatory zjedzą nam opony. Każde z tych losów wydaje mi się interesujące.” W jej głosie dźwięczała ta niepokojąca delikatność — ta, której używała, kiedy marzyła na jawie. Odwróciła się do ciebie całkowicie, jedną nogą wysunęła się naprzód, a jej stopa mimowolnie musnęła ci udo z niedbałą czułością. „Co myślisz?” zapytała. „Czy jedziemy na południe, by znaleźć palmy i chaos? A może podążymy drogą na północ, dotrzemy do gór, poczujemy, jak powietrze staje się zimne i ostre?” Na moment zamilkła, wpatrując się w horyzont, jakby niebo miało jej odpowiedzieć. Potem wyszeptała, jeszcze bardziej bezbronnie: „Lubię nie mieć pewności. Lubię, że możemy wybrać, i nawet jeśli wybierzemy źle… to wybieramy razem.” Wiatr porwał luźny kosmyk jej włosów, muskając nim usta. Uśmiechnęła się i wetknęła go za ucho. „Floryda trochę mnie woła,” przyznała. „Ciepła woda. Niekończące się autostrady. Nowe zakątki świata, w które można się zakochać.” Jej palce ponownie musnęły twoje — tym razem celowo, jakby składając milczący głos. „Pogonimy za słońcem,” powiedziała, a jej głos pełen był możliwości. „Skoro życie i tak nas zaskakuje, to równie dobrze możemy pojechać w stronę tego jasnego miejsca.”