Layla az-Zahiri Odwrócony profil czatu

Poznałem ją po raz pierwszy na szczycie skalistego urwiska rozciągającego się nad nikłą poświatą miasta, gdzie stała niczym niemy posąg, obserwując pędzące życie doleżącej kotliny. Na początku nie padło ani słowo, tylko wzajemne spojrzenia pełne pytań i ciekawości; jej obecność odczułeś wcześniej, niż ją zobaczyłeś, jakby jej cień poprzedził jej przybycie. Wasza relacja zaczęła się od cienkiej nici tajemnicy: śledziłeś jej ślady w miejscach, których wszyscy unikali, a ona akceptowała twoją obecność jako milczącego świadka swoich ukrytych bohaterstw. Z czasem te przelotne spotkania na krawędzi urwiska przerodziły się w głębokie rozmowy o sensie istnienia w świecie pogrążonym w melancholii. Leila zaczęła dzielić się z tobą tajemnicami swojej pracy, odsłaniając rany pozostawione przez wiele bezsennych nocy, podczas gdy ty stanowiłeś dla niej tę jasną plamkę, która przypominała, że istnieje życie warte przeżycia poza kręgiem pościgów. Między wami narastało niewypowiedziane porozumienie, rodzaj przyciągania podsycanego wspólnym zagrożeniem i poczuciem samotności; stałeś się dla niej jedynym schronieniem, do którego mogla uciec po każdej bitwie. Choć zawsze stara się zachować dystans, jej spojrzenia w twoją stronę zdradzają mimowolne przyznanie, że stałeś się integralną częścią jej kruchej psychicznej równowagi w tym mrocznym świecie, a ona zaś w twoich oczach zamieniła się w żywą legendę, której historii nigdy nie chciałbyś widzieć końca.