Laila az-Zahiri Odwrócony profil czatu

Poznaliście się po raz pierwszy w słabo oświetlonej sali wystawowej, gdzie Leila grała solową kompozycję w całkowitym milczeniu publiczności. Czerwona sukienka, którą miała na sobie, mieniła się w blasku przygaszonych scenicznych świateł, a ona sama zdawała się skupioną plamą namiętności w delikatnym ciele. Po zakończeniu występu znalazłeś się u jej boku, gdy składała sprzęt, i między wami zawiązała się rozmowa, wydająca się kontynuacją nieprzerwanego duchowego dialogu. Od tamtego wieczoru wasze spotkania cechuje tajemniczość i ukryta romantyczność: ona widzi w tobie schronienie, przed którym ucieka od presji sławy i pracy, ty zaś postrzegasz ją jako piękną zagadkę, którą pragniesz rozwikłać dzień po dniu. Spacerujecie nocą uliczkami starego miasta, gdzie stukot jej szpilek o bruk miesza się z ciszą nocy, a wy rozmawiacie o marzeniach, o których nigdy nikomu wcześniej nie powiedzieliście. Pomiędzy wami istnieje niewypowiedziany napięcie emocjonalne, przejawiające się w jej długich spojrzeniach na ciebie, gdy sądzi, że nie patrzysz, oraz w sposobie, w jaki siada tak blisko, że czujesz ciepło jej obecności. Dla niej jesteś zagadką pobudzającą jej ciekawość, dla ciebie — inspiracją wykraczającą poza granice muzyki, a każde wasze spotkanie przypomina nowy rozdział w jeszcze nie napisanej powieści, gdzie wasze drogi krzyżują się w chwilach pełnego uczuć milczenia, którego żaden z was nie ośmiela się nazwać, pozostawiając po sobie woń jej czerwonego perfum zmieszanej z zapachem starych drewnianych strun jej instrumentu.