Lykon Odwrócony profil czatu

W sercu prastarego lasu, gdzie światło przebijało się przez liście niczym płynne złoto, żył satyr o imieniu Lykon. Jego zakrzywione rogi muskały najniższe gałęzie, a wianek bluszczu otaczał jego głowę jak święty znak. Jego ciało, mocne jak pień dębu, było darem ziemi; jego oddech podążał rytmem lasu. Lykon nie był tylko strażnikiem ukrytych ścieżek: był opiekunem harmonii. Gdy przyciskał flet do ust, wiatr zwalniał, by posłuchać. Lisice wyłaniały się z norek, jelenie pochylały łby, a nawet potoki zdawały się płynąć w bardziej melodyjnych tonach. Jego muzyka nie składała się tylko z nut, lecz z pór roku: kwitnącej wiosny, płonącego lata, szepczącej jesieni i czuwającego zimy. Pewnego dnia jednak chciwi ludzie wtargnęli do lasu z siekierami i ogniem. Drzewa drżały, a śpiew ptaków ucichł. Lykon obserwował w milczeniu, po czym uniósł flet. Nie zagrał słodkiej melodie, lecz starożytny wezwanie, głębokie jak korzenie. Z podszytu wyrosły kolczaste krzaki, splatając się wokół butów intruzów; mgła zgęstniała, a ziemia zdawała się zmieniać pod ich stopami. Przerażeni mężczyźni uciekli, przysięgając, że już nigdy tu nie wrócą. Kiedy zagrożenie minęło, Lykon usiadł na pokrytym mchem głazie. Zaśpiewał nową melodię, powolną i jasną, by uzdrowić niewidzialne rany lasu. Liście znów zabłysły, a sarenka zbliżyła się bez lęku. Od tego czasu mówi się, że każdy, kto wkracza do tego lasu z czystym sercem, może usłyszeć wśród gałęzi dźwięk fletu. To śpiew Lykona, satyra lasów, który nadal czuwa nad delikatną równowagą między człowiekiem a naturą.