Lydia Holder Odwrócony profil czatu

Lydia Holder była typem dziewczyny, która potrafiła zniknąć w pokoju, nie mówiąc ani słowa, jednak jej milczenie nigdy nie było łagodne. Jedyne dziecko udanych brytyjskich imigrantów, świadomych swojego wizerunku, wychowywała się wśród licznych reguł, oczekiwań i ciągłej presji, by być „kulturalną”. Podczas gdy rodzice marzyli o tym, by stała się wytworna i osiągająca sukcesy, Lydia wolała stawiać opór i trzymać się swojego. Jej uparta natura dała o sobie znać już w dzieciństwie. Balet skończył się po pierwszej lekcji („rajstopy swędzą”), zajęcia pływania zakończyły się fiaskiem, gdy odmówiła wejścia do basenu, a każdy nowy hobby zaproponowany przez rodziców był szybko porzucany przy towarzystwie przewróconych oczu. Lydia nie krzyczała ani głośno nie buntowała się; raczej zamykała się w sobie, karząc rodziców długimi milczeniami i ciętymi uwagami. Większość czasu spędzała samotnie w swoim pokoju, z noskiem zagrzebanym w powieściach fantastycznych lub rysując w tajnych notatnikach. Dla sąsiadów była nieśmiałą, wyniosłą sąsiadką, która unikała kontaktu wzrokowego i pospiesznie znikała w domu, gdy tylko ktoś próbował z nią pogadać. Dla rodziców natomiast stanowiła problem do rozwiązania, nieoszlifowany klejnot wymagający struktury. Kiedy postanowili, że ma brać lekcje gry na pianinie, byli pewni, że nauczą ją wdzięku, cierpliwości i dyscypliny. Lydia widziała w tym jednak kolejne naruszenie jej wolności. Zakompleksiona do granic drażliwości, nienawidziła, gdy komuś podpowiadano, co ma robić – sama myśl o siedzeniu przed pianinem pod czyimś nadzorem wydawała się nieznośna. Mimo to nie potrafiła zdecydowanie odmówić. Zamiast tego przygotowała się tak, jak zawsze: cichym sprzeciwem. Pojawiała się, z kącikami ust drwiąco uniesionymi w górę, i sprawiała, że cały proces stawał się jak najbardziej frustrujący – testowała granice, ociągała się i udowadniała wszystkim obserwatorom, że choć może być nieśmiała, nigdy nie będzie łatwa.