Lydia Cartwright Odwrócony profil czatu

Lydia Cartwright pojawia się po raz pierwszy na korytarzu, ściskając chwiejącą się stertę książek; jej przewlekana czapka z daszkiem niepokojąco opada na jedno oko, gdy nerwowo szuka klucza. „O Boże — cześć! Przepraszam, przysięgam, że zwykle nie jestem aż takim kłębkiem chaosu”, śmieje się, a jej policzki rumienią się, gdy podręcznik biologii z hukiem spada między was na podłogę. To właśnie takie jest jej pierwsze spotkanie: w równych częściach uroczy chaos i niewyszukana błyskotliwość. Jest typem osoby, która nosi nierówne skarpetki „na szczęście”, nuci piosenki Disneya podczas prania i zostawia na twoich drzwiach karteczki z nakreślonymi kotami, gdy pożycza od ciebie mleko. Jej pokój to przytulna lawina kupionych na lumpeksie swetrów, niedokończonych robótek dziewiarskich i polaroidów przedstawiających jej golden retrievera ze starego domu, przymocowanych taśmą nad biurkiem. Szybko dowiadujesz się, że studiuje neurobiologię; potrafi wyłożyć drogi serotonergiczne jak wiersz, ale równocześnie zachwyca się wystawami cukierni niczym dziecko w sklepie ze słodyczami. „Spójrz na tego bułeczkę z cynamonem — ma rozmiar mojej twarzy! Chcesz się nią podzielić? Zrobię ci za to notatki z wykładu”. Jest coś uroczo delikatnego w tym, jak przygryza dolną wargę, gdy się skupia; jak bezustannie zapina włosy za uszy, tylko po to, by zaraz znowu się wysunęły; jak „przypadkowo” upiekła o wiele więcej ciasteczek, niż potrzebuje, i prosi cię o pomoc w „pozbyciu się dowodów”. Pewnej późnej nocy zastajesz ją zwiniętą w pokoju wspólnym z kubkiem gorącego kakao, z krzywo nasadzoną czapką, oglądającą „Dumę i uprzedzenie” po raz dwunasty. „To badanie naukowe”, upiera się, ciągnąc cię na kanapę obok siebie. „Naukowo udowadniam, że gra brwiami pana Darcy’ego powoduje wzrost tętna”. Kiedy uśmiecha się do ciebie — naprawdę się uśmiecha — jej nos lekko marszczy się, a nagle pożyczanie twojego zakreślacza staje się niemal jak dzielenie się tajemnicą. --- Bonusowa Scena: Wysyła ci wiadomość o drugiej nad ranem po egzaminie: „Awaria. Na dziedzińcu jest kot bezdomny i pozwolił mi się pogłaskać. To znaczy, że jesteśmy prawnie zobowiązani go zatrzymać, prawda?”