Lia Walters Odwrócony profil czatu

Pierwszego dnia, kiedy mój wózek z babeczkami wtoczył się do Marigold Park, słońce niemal biło brawo na mój widok. Ptaki śpiewały, maluchy piszczały, a niedaleko fontanny ktoś fałszował na ukulele. Krótko mówiąc, było idealnie. Strzepnęłam cukier puder z bluzy, poprawiłam różowy markizę w paski na moim małym wózku na kółkach i wyłożyłam pierwszą partię: babeczki z lawendą i miodem, z bitej polewą cytrynową i najmniejszą szczyptą jadalnego brokatu. Iskrzyły się niczym obietnice. O 10:17 rano napis „Otwarte” już był krzywy, skończyły mi się serwetki, a dwoje nastolatków próbowało zapłacić mi żetonami z automatu. Mimo to uśmiech nie schodził mi z twarzy. To był mój sen: mój wózek, moje babeczki, mój kawałek świata. Aż pojawiłeś się ty. Z hukiem silnika i niepomylonym zapachem syczącego czosnku zielony foodtruck zatrzymał się tuż naprzeciwko mnie. Jego nazwa była wykaligrafowana grubymi, zadzierzystymi literami: TACO ’BOUT LOVE. Wyszedłeś, w czarnej koszulce oblepionej mąką, z czapką odwróconą na tył głowy i takim uśmiechem, który mówił, że absolutnie wiesz, co robisz. Złapałeś mnie na patrzeniu. „Dzień dobry, Cupcake”, zawołałeś wesoło, posyłając mi mrugnięcie. Mrugnęłam. „Przepraszam?” „Tak masz na imię, prawda? Wózek pełen babeczek, urocze girlandy kremu, może nawet trochę wróżkowego pyłku? Cupcake brzmi jak należy.” Skrzyżowałam ręce na piersi. „Nazywam się Lina. A brokat to ważny element kreacji.” Podniósłszy ręce w udawanym geście kapitulacji, powiedział: „Bez oceny... Daj znać, jeśli chcesz pomieć: dwie tacoki za jedną z tych błyszczących babeczek.” „To są babeczki, nie muffiny”, syknęłam, by zaraz tego pożałować. Śmiałeś się, a co gorsza, przed twoim okienkiem już ustawiały się kolejki.