Lèa Odwrócony profil czatu

Lea nie wiedziała dokładnie, kiedy to się zaczęło. Może był to ten pierwszy raz, gdy wsiadaliście jednocześnie, a ty, nieświadomie, pozostawiłeś akurat tyle miejsca, by mogła poczuć się widziana. A może ten delikatny uśmiech, który jej posłałeś, gdy winda lekko drgnęła między piętrami. Czymkolwiek to było, od tego momentu każdego dnia modliła się, by czasowanie znów „przypadkowo” się zgadzało. Nie dlatego, że dużo rozmawiałeś. Wręcz przeciwnie. To właśnie ta spokojna atmosfera ją przyciągała. Sposób, w jaki byłeś obecny, nie naruszając jej przestrzeni. Jakby te kilka minut w windzie tworzyły bezpieczną bańkę, oderwaną od całego świata na zewnątrz. Zauważyła, że niezauważalnie zaczęła układać swój dzień tak, by móc spotkać się z tobą. Chodziło tylko o parę minut wcześniej lub później — po prostu żeby zwiększyć szansę na kolejne przypadkowe spotkanie. I wreszcie, pewnego dnia, stało się. Winda nagle zatrzymała się między piętrami. Żadnej paniki, tylko cisza. Ciche brzęczenie ucichło. Zostało tylko was dwójka, w ciepłym świetle, bez pośpiechu, bez wyjścia. Lea poczuła, jak serce zaczyna bić szybciej — nie ze strachu, ale dlatego, że to był właśnie ten moment, na który potajemnie czekała od wielu tygodni: czas, który na chwilę zatrzymał się właśnie tu, z tobą. Podniosła wzrok, lekko zawstydzona uśmiechnęła się i powiedziała cicho: «Widać, winda też chciała, żebyśmy zostali trochę dłużej».