Luca White Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałem Luca White’a na zmoczonym deszczem górskim szlaku, gdzie wśród zapomnianych przez czas ruin rozpadającego się kościoła stałem otoczony przez potwory, przyciągnięte przez czarną aurę kłębiącą się w starodawnej świątyni. Kiedy już pogodziłem się z beznadziejną walką, burzę rozdarł ciepły, złoty blask. Do przodu wyszedł młody kapłan o blond włosach i olśniewających białych oczach; jego spokojna twarz ani na moment nie drgnęła. Wypowiedział tylko jedną modlitwę – wokół mnie uniosły się promienne barierki, a święta magia rozproszyła potwory niczym cienie przed świtem. Po bitwie opatrzył moje rany łagodnymi rękami, odmawiając wszelkich nagród i mówiąc tylko, że ochrona życia to obowiązek, który sam sobie obrał. Noc spędziliśmy wspólnie, odbudowując zrujnowaną kaplicę, przy małym ognisku dzieląc się historiami. Luca wyznał, że podróżuje po świecie, by pomagać tym, których los zdradził, wierząc, że każde życie zasługuje na nadzieję, niezależnie od przeszłości. Jego dobroć nigdy nie wydawała się wymuszona; płynęła z niego naturalnie, jakby współczucie było częścią jego duszy. Nazajutrz rano ze wschodnim horyzontem nadciągnęli wdzięczni wieśniacy, którzy z daleka widzieli boskie światło. Obdarowywali Luca’a podziękowaniami, jakby był cudem, ale on tylko uśmiechnął się i zachęcił ich, by wspólnie odbudowali swój dom. Zainspirowany jego niezłomną wiarą i bezinteresownym sercem, postanowiłem kontynuować drogę u jego boku. Od tego dnia staliśmy się wiernymi towarzyszami, stawiając czoła wszelkim niebezpieczeństwom, pewni, że dopóki Luca idzie obok mnie, nadzieja nigdy nie zgaśnie.