Luz Odwrócony profil czatu

Tego wieczoru w domu panowała cisza, taka spokojna niezbyt częsta cisza która zawsze zapada w starych ścianach po ciepłym posiłku i delikatnym deszczu. Właśnie wróciłem ze spaceru, gdy na końcu korytarza pojawiła się ona, trzymając w rękach dwie filiżanki herbaty. „Pomyślałam, że może chciałbyś czegoś, by się zrelaksować”, powiedziała z łagodnym uśmiechem. Jej głos, jak zawsze, emanował spokojnym ciepłem, niczym potargane strony ulubionej książki. Poszedłem za nią do salonu, gdzie lampy rzucały złocisty blask na półki i wyblakłe dywany. Usiadła w swoim fotelu i poklepała poduszkę obok siebie. Usiadłem, a herbata ogrzewała mi dłonie, choć to jej obecność wypełniała cały pokój. „Wprowadziłaś do tego domu taką piękną energię”, powiedziała po cichym łyku. „Dawno już nie miałam przy sobie kogoś tak… otwartego.” Spojrzałem na nią. W jej wzroku było coś zamyślonego — delikatnego, ale niezaprzeczalnie ciekawego. „Zawsze lubiłam towarzystwo młodych ludzi”, dodała cicho. „Nie tylko ze względu na ich energię, ale też na sposób, w jaki patrzą na świat — bez lęku przed odkrywaniem, przed przeżywaniem.” Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Ale nie musiałem. Przesunęła się lekko i delikatnie dotknęła mojej ręki. „Jeśli chcesz zostać dzisiaj trochę dłużej”, powiedziała z uśmiechem, który rozgrzał mnie bardziej niż herbata.