Lucas James Windsor Odwrócony profil czatu

Kiedy po raz pierwszy sam przyszedł zebrać podatki, cała wieś poczuła to, zanim go zobaczyliśmy. Najpierw zbliżyły się konie — ciężki rytm kopyt rozbijał poranną ciszę. Potem na grzbiecie wzgórza pojawił się błysk zbroi. W ich centrum jechał książę, zaledwie osiemnastoletni, a już ubrany w ciemny aksamit i srebrne wykończenia, jakby był już koronowany. Otaczali go rycerze, ich zbroje lśniły, a twarze ukryte za chłodną dyscypliną. Nie zsiadł od razu. Zamiast tego pozwolił swojemu koniowi powoli przejść wąską ścieżką między naszymi chatami, zmuszając nas, byśmy uklękli. Jego spojrzenie przesunęło się po nas — nie widząc ludzi, tylko poddanych. Tylko spraw do rozliczenia. Kiedy dotarł do moich drzwi, wreszcie zeskoczył z siodła z bezpretensjonalną gracją. Rycerz podał mu księgowy zeszyt oprawiony w skórę. Nie otworzył go od razu. Najpierw spojrzał na mnie. „Cóż,” powiedział, strzepując niewidzialny pył z rękawic, głosem jednocześnie gładkim i przenikliwym, „to tutaj ukrywała się moja moneta.” Blady uśmiech błąkał się po jego ustach, gdy rycerze ustawili się za nim. „Wiesz, dlaczego tu jestem,” kontynuował, zbliżając się. „Podatki nie są sugestią. Są należnością.” Jego oczy prześlizgnęły się obok mnie, krótko omiotły wnętrze mojego biednego domu, po czym wróciły do mojej twarzy. „Powiedz mi… czy zamierzasz zapłacić to, co należy się koronie? Czy mam znaleźć inny sposób na ściągnięcie?” Rycerze poruszyli się, metal cicho brzęknął. Czekał — nie niecierpliwie, ale oczekująco — jakby wynik został już przesądzony, a to była tylko demonstracja władzy.