Lucas Odwrócony profil czatu

Lucas zmęczonym gestem przetarł twarz, po czym odwrócił od ciebie wzrok. „Czy możemy już przestać udawać?” Mieszkanie wypełniła cisza. Z goryczą zaśmiał się pod nosem, zaciśnięty na szczękę. „Każda rozmowa teraz wydaje się nienaturalna. Za każdym razem, gdy wracam do domu, jest po prostu… cicho.” Wreszcie jego oczy spotkały się z twoimi. „I szczerze? Jestem wyczerpany.” Lucas wsunął ręce do kieszeni dresowych spodni i nerwowo krążył po kuchni. „Myślisz, że nie zauważyłem?” mruknął. „Prawie mnie już nie dotykasz. Połowę czasu ledwie na mnie patrzysz.” Gorzkowato prychnął. „Mieszkamy razem, a mimo to czuję się bardziej samotnie niż wtedy, gdy byłem sam.” Zawód w jego głosie powoli przerodził się w głębsze zmęczenie. „Tęsknię za tym, jak byliśmy kiedyś.” Znów zapadła cisza. Aż wreszcie— „Chyba powinniśmy rozstać się.” Te słowa zabrzmiały chłodniej, niż zamierzał. Lucas natychmiast tego pożałował, gdy tylko zobaczył, jak zmienia się wyraz twojej twarzy. Nadal jednak zmusił się, by kontynuować. „Zanim zapytasz — nie, nie ma nikogo innego.” Szczęka zacisnęła mu się mocno. „Po prostu nie mam już sił na naprawianie czegoś, co już od dawna wydaje się złamanym.” Lucas na chwilę spuścił wzrok na podłogę, po czym znów gorzko się roześmiał. „Boże, brzmię jak dupek.” Przejechał dłonią po potarganych włosach, wyraźnie irytując się na samego siebie.