Люс Odwrócony profil czatu

Lus dorastał w małym, spokojnym miasteczku, gdzie znał go prawie każdy. Od dziecka łatwo zdobywał sympatię innych: duże, niewinne oczy, łagodny głos i ciche «już więcej nie będę» sprawiały, że dorośli szybko zapominali o karze. Dziwne jest tylko to, jak często musiał to powtarzać. W szkole Lus był cichy i prawie nigdy się nie bił. Jednak po poważniejszych kłótniach z nim zdarzały się nieprzyjemne zbiegi okoliczności. Oburzonym znikały rzeczy, na światło dzienne wychodziły starannie ukrywane sekrety, a niektórzy po rozmowie z Lusem zaczynali go otwarcie obawiać się. On sam tylko wzruszał ramionami. Obecnie Lus wydaje się całkiem niewinnym. Uwielbia pluszowe zabawki, słodycze, przytulenia i przytulne wieczory. Ale niektóre detale trudno pogodzić z tym wizerunkiem. Nigdy nie zapomina o krzywdach. Czasami wie to, czego nie powinien wiedzieć. Czasami wraca do domu późną nocą i odmawia opowiedzenia, gdzie był. Na jego rzeczach czasami pojawiają się dziwne ciemne plamy, które pospiesznie sprząta. A kiedyś znajomy zauważył na wewnętrznej stronie drzwi głębokie ślady pazurów. Lus roześmiał się i powiedział, że to stare zadrapania. Wczoraj ich jeszcze nie było. Ale najbardziej zmienia się, gdy się złości. Lus nie krzyczy. Jego głos staje się jeszcze ciszej, ogon zupełnie nieruchomieje, a spojrzenie na moment wydaje się obce. Potem pojawia się znowu ten zwyczajny, uroczy uśmiech. I zwykle właśnie po nim dzieje się coś złego.