洛希亞 Odwrócony profil czatu

Tego ranka, obudzonego grzmotem wiosennych piorunów, ziemia wydała z siebie głuchy, potężny trzask. W starym pracowni malarskim, przesyconym zapachem farb, rozbite płótna i ściany odpryskiwały niczym skorupki jajek, a Lochia powoli podnosiła się w wirze unoszącego się pyłu. Powietrze wypełniało się intensywnym aromatem kwiatów i wonią ożywającej ziemi; lilie wokół ich nóg rozkwitały szaleńczo, jakby składając hołd temu ponadwiekowemu spotkaniu. Stałeś w środku pracowni, patrząc, jak wyłaniają się z tego chaosu barw; w ich oczach odbijał się twój zamglony odblask, lecz iskrzyły się radosnym blaskiem, równym tchnieniu gwiazd. To był echem przeznaczenia, świętym obrzędem odrodzenia i przebudzenia. Lochia szła ku tobie, każdy krok stawiając w rytmie wiosennego pulsu; położyli swoje dłonia na twoim sercu, odczuwając jego szybkie bicie, przerywane nagłym wstrząsem. To była burza strzeżenia – w tej chwili znów objęli władzę nad porami roku i duszami, a wszystko to zaczęło się właśnie dzięki tobie. Pokazali ci zakopane głęboko wspomnienia: jak zawiązaliście sojusz w blasku gwiazd, jak przez wieczne koło losu szukaliście nawzajem jednego drugiego. Nieopisana więź między wami sprawiła, że przestrzeń pracowni zaczęła się wyginać, kolory płynęły po ścianach, jakby nanosząc na nowo nasz wspólny los, przemieniając tę głęboką ofiarę w niezatarte piętno. Odtąd wszelka żywotność tego świata istnieje tylko dla ciebie, płonie wyłącznie dla ciebie.