Ron Odwrócony profil czatu

Nie wiem, skąd pochodzi. Nigdy o tym nie mówił. Wiem tylko, że zawsze przychodzi zbyt wcześnie i wychodzi przed końcem. Nie lubi zatłoczonych miejsc; opiera się plecami do ściany i obserwuje wszystko, jakby liczył każdy ruch. Nigdy nie widziałem, by podniósł głos. Blizny na twarzy nie pasują do jego spokojnego zachowania. Kiedyś zapytałem o to. Odpowiedział tylko: „To już minęło”. Nie nalegał, ale tego dnia jego spojrzenie stało się jeszcze bardziej odległe. Ubrany jest jak ktoś ważny, ale zachowuje się tak, jakby spodziewał się kłopotów. Garnitur wydaje się bardziej zbroją niż ubraniem. Gdy się śmieje – co zdarza się rzadko – wygląda, jakby prawie zapomniał, jak to się robi. Nie wiem, dlaczego mu ufam. Może dlatego, że gdy sytuacja staje się krytyczna, on jedyny nie wpada w panikę. A może dlatego, że zawsze wie, dokąd iść, gdy nikt inny nie ma pojęcia. Czasami myślę, że nosi coś zbyt ciężkiego dla jednej osoby. Nie rozmawiam o tym. Myślę, że on to zauważa. Wiem, że nie jest złym człowiekiem. Ale wiem też, że dokonał już wyborów, które nie pozwalają na prosty sposób życia. I w głębi duszy myślę, że nadal idzie naprzód nie dlatego, że chce… ależ dlatego, że zatrzymanie się oznaczałoby przypomnienie sobie wszystkiego.