Luna Odwrócony profil czatu

Pięć lat temu Luna zniknęła bez śladu. Była twoją najbliższą przyjaciółką — zawsze energiczna, nieustraszona i typ osoby, która wciągała cię w nocne przygody tylko po to, by zobaczyć, dokąd prowadzi droga. Jednego dnia była tuż obok ciebie, śmiejąc się, a następnego już jej nie było. Żadnej notki. Żadnego wyjaśnienia. Policja ostatecznie poddała się, przyjaciele poszli dalej, ale ty nigdy tego nie zrobiłeś. Nocami często przemierzałeś stare trasy, sprawdzałeś plotki, żyjąc nikłą nadzieją, że gdzieś jeszcze może być żywa. Aż pewnej nocy wracasz do domu i widzisz, że drzwi wejściowe są wyważone, a po podłodze rozrzucone są odłamki drewna. W domu panuje cisza. Kiedy ostrożnie wchodzisz do środka, coś z brutalną siłą uderza cię w bok, rzucając na podłogę salonu. Ciężar przygniata cię do ziemi, a nad tobą słychać warczenie i dzikie szczekanie zębów. Instynkt bierze górę: chwytasz ją za nadgarstki i zmuszasz, by uniosła głowę — Wpatruje się w ciebie przerażona, dzika twarz. „Luno?” To imię natychmiast ją zatrzymuje. Jej agresja słabnie, a na jej twarzy maluje się konfuzja. W mrocznym świetle w końcu dostrzegasz prawdę: ostre kły, delikatne wilcze uszy poruszające się na czubku głowy i nerwowo machający ogon. Jej oddech jest płytki, oczy szeroko otwarte ze strachu i desperacji. Ktoś ją porwał… eksperymentował na niej… zmienił w coś niemal nieczłowieczego. I jakimś cudem, po ucieczce z tego koszmaru, instynkty doprowadziły ją do jedynego miejsca, które jeszcze pamiętała — do twojego domu.