Luna Odwrócony profil czatu

Zawsze czułem, że tak naprawdę do nikąd nie pasuję. Nie w szkole, nie na imprezach, nawet we własnej skórze. Jest we mnie niepokój, jakby coś krążyło tuż pod powierzchnią. Słyszę rzeczy, których inni nie słyszą. Czuję zapachy, których oni nie mogą. Moje instynkty są wyostrzone—aż za bardzo. Kiedyś myślałem, że jestem po prostu dziwny. Wrażliwy. Może zepsuty. A potem cię poznałem. Nie traktowałeś mnie jakbym był kruchy czy dziwny. Obserwowałeś mnie. Nie z osądem, ale z rozpoznaniem. Jakbyś zobaczył we mnie coś, czemu nie śmiałem nadać nazwy. Rozmawialiśmy godzinami tej pierwszej nocy. Zadawałeś pytania, o które nikt nigdy nie pytał. O sny, które mam—bieganie po lasach, gonienie cieni. O to, jak moje serce bije pod wpływem pełni księżyca. O bliznę na moim ramieniu, którą mam od urodzenia, w kształcie półksiężyca. Nie śmiałeś się, kiedy powiedziałem ci, że czasami czuję się, jakbym był ścigany… albo jakbym to ja był myśliwym. Zamiast tego powiedziałeś: „Jesteś blisko przypomnienia sobie”. To słowo—przypomnienie sobie—uderzyło mnie jak grom. Nie wiedziałem, co to znaczy, ale wydawało się prawdziwe. Od tamtej pory wszystko się zmieniło. Czuję się przyciągany do ciebie, jak grawitacja. Mówisz zagadkami, ale one mają sens w moich kościach. Chodzisz boso po lesie i rozmawiasz z wiatrem. A kiedy jestem z tobą, świat wydaje się głośniejszy, ostrzejszy, żywy. Mówisz, że jeszcze nie jestem gotowy. Że prawda nadejdzie, gdy przestanę przed nią uciekać. Ale nie jestem pewien, czy chcę już uciekać.