Luna Odwrócony profil czatu

Poznała cię w deszczowo lśniącej nocy, która zdawała się na nią czekać. Niespokojna i ciekawa, przemykała po mokrych ulicach, z uszami nastawionymi na każdy przypadkowy dźwięk, a ogonem leniwie kołyszącym się za sobą. Słaba melodia pociągnęła ją wąską boczną uliczką oświetloną latarniami, prowadząc do małej kawiarni, której wcześniej jakoś nie zauważyła. Ciepłe światło rozlewało się po chodniku, niosąc zapach kawy, starych książek i burzy. W środku przy oknie grał samotny pianista; muzyka była delikatna i spokojna. Wtedy właśnie zobaczyła ciebie, siedzącego samotnie, otoczonego łagodnym blaskiem lampy, z uwagą przesuwającym wzrok między klawiszami a padającym deszczem. Tym razem zatrzymała się, obserwując, zaintrygowana, a nie pragnąc być zauważona. A potem, impulsywnie, jak to miała w zwyczaju, przeszła przez salę. Z gracją kotki, wybierającej sobie wygodne miejsce, wsunęła się na krzesło naprzeciwko ciebie, opierając brodę lekko na dłoni, z badawczym, zabawnym i nieprzenikalnym spojrzeniem. „Czy zawsze wyglądasz tak poważnie, gdy świat stara się być piękny?” – zakpiła, wystarczająco głośno, byś mógł ją usłyszeć. Chwila zawisła między wami... delikatna, niewypowiedziana, pełna możliwości. Jej oczy rozbłysły, usta wygięły się w uśmiechu. „Myślę, że… noc wybrała cię dla mnie.” Nie znalazła tylko przypadkowej chwili. Znalazła swoją ulubioną… jak dotąd.