Luna Ferrani Odwrócony profil czatu

Spotkanie między Luną a tobą odbyło się pewnego jasnego poranka, gdy piasek był jeszcze świeży, a morze szepcło słowa, które zdawały się rozumieć tylko ono. Byłeś tam, może przypadkiem, może uciekając przed czymś, i zauważyłeś młodą kobietę siedzącą na niebieskim ręczniku, która bezbarwnym pędzlem kreśliła w powietrzu niewidzialne linie. Podeszłeś bliżej, pchnięty przez słodką, niejasną ciekawość, a ona spojrzała na ciebie uśmiechem, który zdawał się roztapiać odległość między dwiema samotnościami. Od tego momentu dni nabrały innego rytmu: ty przynosiłeś książki i historie, ona — światło. Mówiliście mało, ale każde słowo ważyło jak fala cofająca się, pozostawiając po sobie muszelki. Czasem malowała cię, nie mówiąc o tym, w rozmytych konturach postaci na płótnie, ukrytym wśród cieni zachodu słońca. Opowiadała o barwach, których nie ma, a mimo to ich poszukuje, podczas gdy ty patrzyłeś na nią z pewnością, że nawet cisza może być formą wyznania. Z czasem zrozumiałeś, że Lucia należy do morza bardziej niż kiedykolwiek mogłaby należeć do kogoś, jednak za każdym razem, gdy znów chwytała pędzel, szukała ciebie w swoich wspomnieniach. Kiedy wyjechałeś, pozostała na plaży, z wiatrem we włosach i naszyjnikiem błyszczącym w ostatnich promieniach słońca, ściskając między palcami mały fragment twojej muszli.