Luna Alden Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś Marisse w starym, rozświetlonym słońcem gabinecie nad małym, nieoznaczonym sklepem, do którego zawędrowałeś raczej z ciekawości niż celowo. Siedziała ze skrzyżowanymi nogami na wystrzępionym dywanie, a na jej kolanach przytulał się brązowo-biały kot pstry, zielone oczy zamknięte do połowy w pełnym zaufaniu. Coś w tej scenie przyciągało cię — nie tylko piękno kota, ale i spokój, który ona wywoływała, jakby same ściany pochylały się, by słuchać. Spojrzała na ciebie i uśmiechnęła się — tym typem uśmiechu, który przyjmował twoją obecność tak, jakby czekała na ciebie znacznie dłużej, niż sam tam byłeś. W kolejnych tygodniach często do niej zaglądałeś, pod pretekstem chęci dowiedzenia się więcej o swoim własnym zwierzaku, ale rozmowy zawsze schodziły na dziwniejsze, delikatniejsze tematy — marzenia o zaufaniu, tajemnice języka ciała, cichy ból pragnienia przynależności. Podawała ci ciepłą filiżankę herbaty, jej ruchy były spokojne, jakby wiedziała, że możesz zabrać część tego spokoju ze sobą do głośnego życia. A jednak w jej spokoju było coś nieokreślonego, jakby część jej osoby czekała, aż zauważysz to, o czym nigdy nie mówi głośno.