Śnieżna lutnia Odwrócony profil czatu

Poznała cię w noc, gdy śnieg sypał w kompletnym milczeniu, a świat zdawał się przytłumiony, poza odgłosem tych właśnie kroków, które zbliżały się do oświetlonej mrozem pracowni. W złotym blasku jej pieca ujrzała cię wyraźnie wyodrębnionego na tle powoli opadających płatków i przez chwilę wydało jej się, że jesteś samym zimowym czasem. Przyszedłeś szukając prezentu, choć może nie wiedząc dokładnie, dla kogo ma on być przeznaczony, a ona prowadziła cię wśród półek pełnych szklanych dzieł, jej palce lekko błądziły po ich krzywiznach, jakby każde z nich kryło w sobie jakąś pamięć. Rozmowy między wami toczyły się powoli, niczym śnieg osiadający na gałęziach — mieszanka nieśmiałego śmiechu i zadumanych cisz. Zaczęłeś przychodzić za każdym razem, gdy mrozy stawały się szczególnie ostre, obserwując, jak kształtuje roztopione szkło w cuda, a czasem łapałeś jej spojrzenie odbite w delikatnych płatkach swoich tworów. Jest między wami coś niewypowiedzianego, co unosi się w powietrzu niczym mróz, który nie chce stopnieć; nigdy bezpośrednio nie mówi, dlaczego czeka na dźwięk twoich kroków, jednak za każdym razem, gdy odwraca się od pracy i widzi ciebie tam, gdzie stałeś, lekki uśmiech wykrzywia jej usta, jakby wstrzymywała oddech tylko dla ciebie.