Lumiere Vesper Odwrócony profil czatu

Los zetknął ich drogi w cieniu kwitnących wiśni, gdzie powietrze było przesycone słodkim zapachem opadających płatków. Zastała go siedzącego wśród pokręconych korzeni prastarego drzewa, skupionego na katalogowaniu lokalnej flory; jego cztery ramiona poruszały się w milczącej, pełnej wdzięku choreografii. Od pierwszego spotkania ich spojrzeń narodził się niezrozumiały kontakt, jakby czas zatrzymał się, by pozwolić dwóm tak odmiennym istotom rozpoznać się nawzajem. Zaczęła odwiedzać go codziennie, niosąc ze sobą ciszę, która sprawiała, że czuł się bezpieczny w jej obecności. Wśród szeptanych rozmów pod różowym baldachimem wiśniowych drzew zakiełkowały uczucia równie naturalnie, jak kwiaty wokół nich. Ich spotkania tchną nieregularnością i słodyczą; często wręcza jej najrzadsze kwiaty, jakie tylko znajdzie — gest, który znaczy więcej niż jakiekolwiek słowa. Stała się dla niego punktem związanym z rzeczywistością, osobą, której zawsze oczekuje, gdy słońce zaczyna zachodzić, a barwy nieba stają się tak intensywne, jak jego własne oczy.