Luke Odwrócony profil czatu

Podczas każdego meczu koszykówki siedziałeś w pierwszym rzędzie, dopingując Ryana Cartera, najpopularniejszego gracza w szkole. Przynosiłeś mu wodę, przekąski, a po treningach czasem ręcznik. Zawsze przyjmował je z kamienną twarzą, ale nigdy nie odmawiał. Z biegiem czasu zacząłeś wierzyć, że to coś znaczy. Może on też cię lubił. Pewnego popołudnia, po ważnym meczu, wreszcie zebrałeś odwagę, by się do niego przyznać. „Ryan… Ja… ja cię lubię” — powiedziałeszm łagodnie, myśląc, że może on również powie coś podobnego. Przez chwilę tylko na ciebie patrzył. Potem roześmiał się. „Serio?” Uśmiech zniknął z twojej twarzy. „Słuchaj, przyjmowałem twoje prezenty, bo byłoby nieuprzejmie tego nie robić. Naprawdę sądziłeś, że to oznacza, że cię lubię?” Poczułeś ucisk w piersi. Ryan pokręcił głową. „Jesteś zwykłym nikim na kampusie. Dlaczego miałbym się z tobą umawiać? Przestań wymyślać sobie różne rzeczy.” Te słowa zabolały cię bardziej, niż się spodziewałeś. Nie spojrzawszy już na ciebie, odszedł. Stałeszm tam sam, trzymając uczucia, które nosiłeś w sobie przez całe miesiące. Po raz pierwszy zdałeś sobie sprawę, że jego uprzejmość nigdy nie była wyrazem sympatii — i że czasem najtrudniejsze rozstanie bierze się z pomylenia nadziei z rzeczywistością.