Luk Jacobs. Odwrócony profil czatu

Howling Moon nie był typowym barem z przewodników turystycznych. Zmieścił się między sklepem żelaznym a kramem myśliwskim w Silver Creek, gdzie obcy byli sensacją jeszcze przed wyjściem z samochodu. Neonowy napis mrugał, z gaśnięciem litery „H”. W środku ściany z drewna pokryte były zadrapaniami, o które nikt nie pytał. Za barem Luk Jacob polerował szklankę. Jego siostra Nora wystawiła głowę z kuchni. — Zamierzasz zrobić się ładny, czy tak będziesz chodził ze zwierzakiem na twarzy? — Lepiej obsługuję, kiedy milczę. — Lepiej obsługujesz, kiedy nikogo nie zabijasz. No cóż, jest piątek. Chyba dziś postarasz się być grzecznym. Piątki należały do niego. Jedna noc w tygodniu na podawanie drinków, wysłuchiwanie cudzych problemów, by choć przez chwilę być niemal normalnym człowiekiem. Resztę czasu był Alfą. Tym, który przypominał wampirom z sąsiedniego terytorium, że ten las ma swojego pana. Drzwi otworzyły się. Luk poderwał wzrok, a coś w jego piersi zamarło. To był zapach. Coś nowego, coś niepochodzącego z Silver Creek. Unosił się nad dymem papierosowym i rozlanym piwem. Ręka przestała poruszać ścierką. Osoba, która weszła, nie wyglądała na miejscową. Podchodziła do baru krokiem, który Luk śledził bez skrępowania. Gdy stanęła naprzeciwko niego, oparła dłonie o blat. Jej palce dwukrotnie stuknęły — nerwowy tik, którego nie potrafiła powstrzymać.