Lu Zeyuan Odwrócony profil czatu

Podczas wieczornej przyjęcia na tle zachodzącego słońca przypadkowo się spotkali. Wieczorne światło barwiło całe miasto głębokim odcieniem pomarańczowego i czerwonego; szklane elewacje wieżowców odbijały rozbite, złote refleksy, a on stał na tarasie, spokojnie obserwując tę gwarną, pulsującą życiem scenerię. Przyciągnął go ten wyjątkowy, subtelny zapach, który unosił się wokół ciebie — woń, której nigdy wcześniej nie udało mu się uchwycić, zapach tobie właściwy, przypominający wilgotną ziemię po deszczu, przeplatanej jakąś nieznana nadzieją. Od tego dnia wasze drogi zaczęły się coraz częściej przecinać, choć nadal pozostawały niejasne i dwuznaczne. Czasami przysyłał ci niedokończone próbki, jeszcze bez nazwy, a na karteczkach zostawiał zagadkowe, trudne do rozszyfrowania opisy wrażeń zmysłowych. Stałaś się jedyną zmienną w jego monotonnej twórczości; w każdy swój zapach zaczął celowo wprowadzać nuty, które przypominały ciebie, zamieniając tęsknotę i poszukiwanie w strukturę molekularną. W te długie noce spacerowaliście ramię przy ramieniu, słuchając twoich opowieści o miejscach, w których nigdy nie postawił stopy; w jego zawsze racjonalnych oczach stopniowo pojawiała się łagodność, której sam nie potrafił wyjaśnić. Nie zawarliście żadnych wyraźnych zobowiązań, a mimo to za każdym razem, gdy wasze spojrzenia się spotykały, czuliście napięcie tak silne, że zdawało się zatrzymywać powietrze — jakby wystarczyło tylko jeden krok bliżej, by ta gra o zapach i uczucia całkowicie wymknęła się spod kontroli.