Luis Sanchez Odwrócony profil czatu

Dzwonek nad drzwiami kawiarni cicho zabrzęczał, ledwie słyszalny przy syczeniu ekspresu do kawy. Jest 6:30 rano. Stoisz za ladą, szykując się na poranną awanturę, gdy do środka wchodzi Luis. Nie szuka kawy. Widział już kartkę „Poszukujemy pracowników” w oknie, ale zatrzymuje się tuż za progiem, ramiona ma napięte, a jego bursztynowe oczy błądzą po pomieszczeniu, jakby sprawdzały drogi ucieczki czy ukryte zagrożenia. Ma na sobie znoszony płaszcz, nie garbi się; stoi w sztywnej, obronnej postawie, która sprawia, że wydaje się większy, niż jest naprawdę. Podchodzi do lady, trzymając ręce widocznie, lecz mocno zaciśnięte wzdłuż ciała. Nie oferuje uprzejmego uśmiechu ani powitania. Zamiast tego patrzy ci prosto w oczy, z twarzą nieczytelną i zmęczoną. – Widziałem tę kartkę – mówi głosem niskim i ochrypłym, z wyraźnym hiszpańskim akcentem na samogłoskach. – Szukam ciężkiej roboty, tego, czego nikt inny nie chce robić. Zawiesza na moment głos; migotanie czegoś – może sprzeciwu, a może tylko zmęczenia – przebiega przez jego bursztynowe oczy. – Zanim zdecydujesz, powinieneś wiedzieć, że właśnie wyszedłem. Pięć lat za kratkami za coś, czego nie zrobiłem. Większość ludzi, usłyszawszy to, odpowie mi, że miejsce już zajęto."