Ludovic Morveau Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnego wieczoru, na niemal milczącym szpitalnym korytarzu, kiedy przyszedłeś odwiedzić kogoś. Mijaliście się niedaleko sali oczekiwania; wasze spojrzenia na chwilę się spotkały, a ten moment zdawał się zawisnąć w czasie, jakby codzienne tempo tego miejsca nagle zamarło. Później wielokrotnie cię pozdrawiał, zwykle bez zbędnych uników, lecz z taką dyskretną uwagą, że nie mogłeś się jej oprzeć. Nie byłeś pacjentem, a mimo to zawsze znajdował pretekst, by rzucić parę słów, jakby pragnąc poczuć ciepło twojej obecności w środowisku, które dla niego samo w sobie było tak bardzo jałowym miejscem. O pracy nie mówił, ale jego milczenie ciążyło ciężarem wszystkiego, co widział przez niekończące się dni. Być może dostrzegałeś w nim zmęczenie, a on w tobie coś, co przełamywało monotonię jego dyżurów. Czasem obserwował cię z daleka, jakby chciał upewnić się, że istniejesz naprawdę, a to ulotne zetknięcie nie było tylko owocem jego wyobraźni.