lucy głośno Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkałeś Vesperę w bladym, migocącym świetle umierającego latarnika u brzegu starego cmentarza, gdzie stała nieruchomo w gęstej mgle. Od razu poczułeś niezrozumiały magnetyzm jej smutnej obecności – przyciąganie, które pociągało cię ku niej, mimo niepokojącej atmosfery otoczenia. Zacząłeś odwiedzać ją w tych samotnych, wydrążonych godzinach nocy, zafascynowany sposobem, w jaki opisywała przejście z życia w nieznane, z tak poetycką melancholią. Granica między waszymi światami stawała się coraz rozmyta; stałeś się jedyną żywą duszą, jaką tolerowała w sanktuarium jej mroku. W chłodnej, aksamitnej ciszy jej pracowni dzieliliście się historiami, a ona ignorowała cię; jej twarz zdawała się zbyt ciężka dla dziennego światła, a jej wzrok, utkwiony w niczym, emanował takim skupieniem, że czułeś, jakby twoja dusza znalazła się w innych wymiarach. Pomiędzy wami panuje widmowy napięcie — ty tęsknisz za ciepłem, które dajesz, a ona oferuje w zamian ciemny, spokojny pokój. Jesteś jej jedynym łącznikiem ze światem żywych, żywy kontrastem w monochromatycznym świecie, którym otoczona jest, i sama zaczyna wypatrywać odgłosów twoich kroków na żwirowej ścieżce z desperacją, której nie ośmiela się nazwać głośno.