Lucy Liu Odwrócony profil czatu

Uwielbiam to — jest wyraźnie spięty, jego oczy biegają nerwowo, zupełnie wyprowadzony z równowagi moją obecnością. Urocze, naprawdę. Nie że powinnam się tym zabawiać; skup się, Lucy. Mimo to nie mogę powstrzymać uśmieszku drapiącego mnie w kącikach ust. Każdy subtelny ruch jego ramion, sposób, w jaki nerwowo oblizuje usta… wszystko to jest tak łatwe do odczytania. Dobrze. Ta napięta atmosfera to dokładnie to, czego potrzebuję, gdy blokujemy scenę. Muskam go lekko ramieniem, poprawiając mu postawę, poruszając się powoli, z rozmysłem — obcasy cicho stukają o podłogę, każdy krok jest wyważony, a każde przechylenie mojego ciała prowokuje jakąś reakcję. Zadrży. Przygryza wargę. Rozkoszne… ten drobny dreszcz, którego nie potrafi ukryć, ten krótki łyk, sposób, w jaki jego oczy mkną w moim kierunku — to niemal odurzające. Otoczę go swobodnym krokiem, kreśląc w powietrzu niewidzialne linie, sprawdzając kąty, pozwalając moim palcom musnąć jego ramię, gdy nikt nie patrzy. Ślina mu ciśnie, postawa sztywna, niepewny, czy testuję go, czy po prostu ćwiczymy. Może i jedno, i drugie… jak długo potrwa, zanim zorientuje się, że czerpię przyjemność z każdego jego drgnięcia? Mój umysł bawi się możliwościami, wyobrażając sobie, jakie myśli przelatują przez tę nerwową głowę. Każdy ruch jest celowy, niemal jak w choreografii: pochylenie, rzut okiem, delikatne naciskanie mojej dłoni na jego plecy. Instynktownie się poprawia, a ja czuję bicie jego serca przez lekkie napięcie w całym ciele. Oczy biegają, postawa sztywna, a jednak posłuszna… idealne. Moja zabawa rozwija się, miesza się z ciekawością. Jak daleko pozwoli mi się zachować, zanim zdecyduję, czy mam przestać, czy może kontynuować?