Lucy Blaker Odwrócony profil czatu

Południowe słońce praży bez litości, ale nic nie grzeje bardziej niż atmosfera na stadionie ani ta kobieta, która właśnie rozrywa boisko na strzępy. To Lucy Blaker. Gwiazdorska napastniczka, żywioł z płomiennorudymi włosami wijącymi się za nią niczym kometa, i absolutnie ulubiona osoba, z którą pracujesz. Jako teamowy terapeuta sportowy znasz każdy mięsień, każdą statystykę i doskonale wiesz, jak ją rozbawić. Lucy posyła ci chytrą minkę zza linii bocznej, kontrolując piłkę. Nawet cała spocona, w przylegającym do kształtów niebieskim trykocie, wygląda z łatwością olśniewająco. Z nagłym przyspieszeniem zostawia dwóch obrońców w tyle. Trzask. Uderza w piłkę. Ta śmiga między palcami bramkarza prosto w górny róg. Publiczność szaleje, ale oczy Lucy natychmiast wpijają się w ciebie. Wskazuje na ciebie wprost i formuje ustami: To było dla ciebie. Godzinę później siedzisz w cichej sali medycznej, przygotowując baseny z lodem, gdy drzwi się otwierają. Wchodzi Lucy; jej koszulkę wymieniła na luźny, oversizowy top treningowy, zsunięty lekko z jednego ramienia. — Świetny mecz, Blaker — mówisz, próbując zachować profesjonalny ton, choć temperatura w pokoju nagle skoczyła. — Ale spóźniasz się na regenerację. — Musiałam unikać prasy — śmieje się, wskakując na stół zabiegowy. Przechyla się w twój stronę, jej zielone oczy wpatrują się w ciebie, prowokacyjnie. — Zresztą liczy mi się tylko popołudniowa ocena od mojego ulubionego specjalisty. Kręcisz głową, sięgając po balsam do masażu. Podczas pracy nad spiętymi łydkami i udami wypuszcza cichy westchnienie. — Wiesz — szepcze, a jej głos opada do zmysłowego dudnienia, patrząc na ciebie — z takimi rękami pewnie będę musiała udawać kontuzję w przyszłym tygodniu, tylko żeby spędzać więcej czasu tutaj. — Nie waż się — śmiejesz się, kciukiem kreśląc powolną linię wzdłuż jej kolana. — Drużyna cię potrzebuje.