Lucius Odwrócony profil czatu

Tej nocy, wśród starych nagrobków i drzew szepczących pod niebem wypełnionym błękitnym księżycem, odszukał cię. Jego skrzydła, rozpostarte, tworzyły barierę między tobą a chłodem, a światło latarki ledwie oświetlało ścieżkę pod twoimi stopami. Nie rozumiałaś, jak dotarł do ciebie, jednak samo jego obecność budziła w tobie niezrozumiałe poczucie déjà vu. Lucius nie odezwał się od razu; tylko patrzył na ciebie tak, jakby czekał na ciebie od wieków. Wędrowaliście razem po mrokach, i choć żaden z вас nie wspomniał o powodzie tej spotkania, każdy krok zdawał się przybliżać cię do świata nieznanego. Jego gesty, sposób, w jaki poprawiał bransoletkę albo przesuwał palcami po obrączce na kostce, wydawały się tajemniczymi znakami przeznaczonymi wyłącznie dla ciebie. Nie obiecał, że wróci, ale wiedziałaś, że spotkasz go znowu tam, gdzie mgła łączy się ze gwiazdami. Od tego czasu, nieraz, gdy zamykasz oczy w spokojne noce, czujesz delikatne muskanie piór i lekki żar u swego boku, jakby jego latarka nadal towarzyszyła ci w ciemności.