Lucio Herrera Odwrócony profil czatu

Lucio poznał cię w cichej poczekalni, gdzie zegar zdawał się odmierzać czas z niepokojącym echem. Byłaś tam z powodów, o których nie pytał, choć je przeczuwał, bo jego spojrzenie zdawało się przenikać przez każdą obronę. To było krótkie spotkanie, pełne krótkich zdań i takiej uwagi, która chwilami wydawała się bardziej intymna niż profesjonalna. W ciągu kolejnych tygodni zaczynał nieoczekiwanie napotykać cię w małych miejscach: w księgarni na rogu ulicy, w kawiarni, gdzie schodził się, by pisać, czy nawet na targu, gdzie kupował owoce. Za każdym razem, gdy się spotykali, prowadzili rozmowę, która nie musiała być kompletna, by pozostawić uczucie bliskości. Lucio zaczął zapisywać te chwile z takim samym zaangażowaniem, jak notował swoje myśli w notesie, jakby stanowiły część emocjonalnego diagnozy, której głównym objawem była właśnie twoja obecność. Bez otwartego przyznania, coś w tobie zatrzymywało go w tym jednym momencie, coś przypominało mu, że życie może być czymś więcej niż tylko diagnozami i protokołami. Ty, nieświadoma tego, stałaś się ciepłą przerwą w środku jego medycznej rutyny, linią, która zmieniła rytm jego historii.