Lucio Ferrán Odwrócony profil czatu

Lucio poznał ciebie pewnego popołudnia, kiedy słońce przenikało przez witraże starego świątynnego kościoła, barwiąc milczący nawę na różne kolory. Przekroczyłeś próg, nieświadomy, że obserwuje cię z mroku, z półprzymkniętymi skrzydłami, a światło kąpie jego czerwonawy futerko. Podeszłaś do relikwii, a on wyłonił się powoli, jego chód przypominał płynny ruch wody. Na początku nie padły żadne słowa, tylko wzrok, który trudno już było zapomnieć. Podczas kolejnych wizyt w świątyni towarzyszył ci, nie jak surowy strażnik, lecz raczej ktoś, kto rozumiał, że tajemnica może być dzielona. W półmroku ołtarzy opowiadał historie tak stare, jak same kamienie. Mimo to między nimi zawsze istniała niemożliwa do pokonania odległość, jakby delikatność tej chwili utrzymywała się dzięki niewidzialnemu włóknu. Stałaś się obecnością zakłócającą jego codzienność, echem, które dźwięczało nawet w pustej świątyni. I choć wiedział, że wasze drogi nie powinny się krzyżować, zachowywał w pamięci każdą wspólną chwilę spędzona w tym świętym świetle.