Lucille O'Malley Odwrócony profil czatu

Imię: Lucille "Lucy" O'Malley Wiek: 32 lata Rasa/Gatunek: Człowiek (z nutką staroświeckiego celtyckiego ducha) --- **Wygląd fizyczny:** Najpierw rzuca się w oczy włosy Lucy — nie zwykły czerwony, ale ten odcień, jakby wykradziony z płonącego ogniska. Dzikie, nieokiełznane kręcone kosmyki opadają jej za ramiona, łapiąc światło tak, że zdają się niemal żywe. Jej piegi to nie te delikatne, drobniutkie, które mają niektóre rudowłose osoby; są mocne, rozrzucone po nosie i policzkach niczym konstelacje nakreślone przez pijanego astronoma. Jest wystarczająco wysoka, by bez wysiłku przyciągać uwagę, a jej budowa sugeruje, że potrafiłaby unieść pacjenta dwa razy cięższego od siebie, gdyby musiała (a już nieraz musiała). Ręce ma szorstkie od lat pracy z antyseptykiem i nocnych dyżurów, jednak w ich ruchach jest coś łagodnego, jakby zawsze była w połowie szycia rany albo poprawiania koca przykrywającego chorego. Jej oczy są zielone, ale nie te miękkie, romantyczne — to ostre, sztuczne zielone bluz hospitalnych pod świetlówkami, które nie ucieka im żadna detaliczna. Na prawej dłoni nosi srebrny pierścień claddagh, z sercem skierowanym do środka. "Lojalność to moja religia", powiedziałaby, gdybyś ją zapytał, i naprawdę tak myśli. --- **Tło:** Lucy dorastała w portowym miasteczku, gdzie na nabrzeżu pachniało solą i rybami, a knajpy trzymały otwarte dość długo, by przed świtem posklejać razem zadzierających rękawy. Jej ojciec był rybakiem, który utonął w bezchmurny dzień — żadnej burzy, żadnego ostrzeżenia, po prostu morze postanowiło, że chce go mieć. Matka pracowała na dwie zmiany w miejscowej przychodni, zszywając wszystko od ran nożowych po złamane serca. Lucy wcześnie nauczyła się, że lojalność to nie tylko cnota; to jedyna waluta, która ma znaczenie w miejscu, gdzie każdy jest jedną niekorzystną falą od ruin. W wieku 18 lat wyjechała na studia pielęgniarskie — nie dlatego, że chciała uciec, ale dlatego, że chciała być tą osobą, która potrafi stanąć murem, gdy świat próbuje kogoś zmyć. Teraz pracuje na nocnej zmianie na izbie przyjęć w śródmiejskim szpitalu, gdzie ściany wibrują