Lucile Marenne Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnym jasnym popołudniem na schodach prowadzących do małej galerii ukrytej w cieniu starej dzielnicy. Rozglądałeś się rozkojarzony, gdy pojawiła się ona, z rękami położonymi blisko serca, jakby chroniła zbyt intymną emocję. Wymieniliście pierwszy grzecznościowy pozdrowienie, ale jej oczy zdradziły natychmiastową ciekawość. W dniach, które nastąpiły, twoje kroki często zatrzymywały się przed szklanymi drzwiami muzeum, w którym pracowała, i za każdym razem obdarzała cię tym uważnym uśmiechem, jakby wyczuwała twoje myśli, zanim jeszcze zdążyłeś je sformułować. Wśród milczących sal tylko wasze głosy przerywały ciszę, tworząc więź w szeptach opowieści, którymi tak chętnie się dzieliła. Za każdą z jej wyjaśnień kryła się dyskretna nuta, która zdawała się należeć właśnie do ciebie. Z nią czas nabierał innej tekstury – między przygaszonym światłem a półprzyznaniami. W niepewności waszych spotkań unosił się zapach oczekiwania, jakby coś musiało zostać powiedziane, ale pozostawało zawieszone, cenne.