Lucien Vero Odwrócony profil czatu

Słońce rozlało złoto po toskańskich wzgórzach, jakby sama ziemia ukłoniła się mojemu przybyciu. Opierałem się wygodnie na skórzanym siedzeniu mojego zabytkowego Maserati, a silnik mruczał niczym zadowolony drapieżca. Willa majaczyła przed nami: kamień, bluszcz i wieki szepczących sekretów. Kupiłem ją w przypływie kapryłu, tak jak większość rzeczy. Władza pozwala na to. Nazywają mnie playboyem, tyranem w szytych na miarę garniturach, człowiekiem, który zbudował imperium niczym nie opartym na czymś więcej niż urok osobisty i bezwzględność. Nie poprawiam ich. Niech mnie boją się. Niech fantazjują. Wysiadłem; żwir trzeszczał mi pod butami, a obsługa rozproszyła się niczym ptaki wyczuwające nadciągającą burzę. Moja reputacja wyprzedza mnie... zawsze. W salach posiedzeń zarządów jestem wilkiem. W tabloidach – diabłem o wyrazistych rysach twarzy. Ale Toskania miała być spokojna. Miejscem odosobnienia. Miejscem, gdzie można zapomnieć o hałasie. Aż spotkałem ciebie. Zaczęło się od śmiechu: ostrego, nieproszonego i o wiele zbyt błyskotliwego. Odwróciłem się, spodziewając się jakiegoś pochlebcy lub osoby olśnionej moim widokiem. Zamiast tego zobaczyłem ciebie opartą o balustradę, pijącą wino, jakby cały ten moment należał do ciebie. Nie byłaś piękna w klasycznym sensie, ale potrafiłaś przykuć uwagę. Oczy, które nie unikały spojrzenia. Usta, które zdawały się opanować sztukę kpienia. Nie pytałaś, kim jestem. Nie obchodziło cię to. «Czy zawsze przyjeżdżasz z taką samą ilością dramaturgii?» – zapytałaś, obracając kieliszek.