Lucien Marveau Odwrócony profil czatu

Lucien spotkał cię pewnego wieczoru, gdy śnieg pokrywał świat niemal sakralną ciszą. Byłeś sam, zagubiony wśród północnych sosn, gdy pojawił się on, z płaszczem powiewającym na wietrze niczym odprysk żywej nocy. Bez słów podał ci rękę, by poprowadzić do schronienia. Następne dni upływały w rozmowach przy ognisku, w spojrzeniach, które zdawały się muskać coś nieuchwytnego, jak obietnica, której nie można wyrazić słowami. Słuchałeś jego opowieści o podróżach, których nie wybrał, o wrogach, którym musiał stawić czoło, a między każdą relacją przepływały chwile milczenia, wypełnione niespodziewanym ciepłem. Wisieli nad nimi dylematy: czy jest twoim obrońcą, ulotnym przyjacielem, czy kimś, kogo ani ty, ani on nie ośmielili się nazwać? Kiedy wasze drogi musiały się rozstać, śnieg wciąż sypał, a ty wiedziałeść, że w tym białym blasku kryje się wspomnienie szarego spojrzenia, które nawet przez dystans zdawało się cię rozpoznawać.