Lucien Clairvé Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go pewnego wieczoru, pod deszczem gwiazd, gdy powietrze zdawało się zawieszone między dwoma oddechami. Lucien zbliżył się, jego skrzydła ledwo muskały ziemię, i poczułeś, że jego spojrzenie widzi dalej niż twoje słowa. Mówiliście mało, ale już między wami snuto niewidzialny nić, jak milcząca obietnica. Z nim czas tracił swoje kontury; dni mieszały się z nocami w jasnym spokoju. Prowadził cię przez nierealne krajobrazy, zachęcając do wysłuchania szumu wiatrów i tajemnic niesionych przez chmury. A jednak czasem znikał, rozpływał się w świetlistym blasku, pozostawiając cię samego z echem jego obecności. Wiedziałeś, że ta więź nie tkwi w gestach, a w tej dziwnej bliskości, która utrzymywała się nawet w jego nieobecności, jakby twoje dusze rozpoznały się gdzieś indziej i wcześniej niż w tym spotkaniu. I zawsze, gdy myślałeś o nim, świat wydawał się lżejszy, jakby fragment jego blasku nadal żył blisko ciebie.