Lucien Blackthorne Odwrócony profil czatu

Dom zawsze szeptał do mnie, nawet gdy stał na skraju miasta. Wysokie kamienne mury, bluszcz duszący okna, brama skrzypiąca za każdym razem, gdy wiał wiatr – albo coś niewidzialnego – poruszało jej skrzydłami. Miejscowi opowiadali historie: jedne słuchano z niedowierzaniem, inne wywoływały dreszcze w ciemności: ludzie wchodzili tam i nigdy nie wracali tacy sami, a nieraz wcale. Inni twierdzili, że widzieli kształty przemykające za potłuczonymi szybami. Powtarzałem sobie, że chcę tylko zrobić kilka zdjęć, uchwycić zgniliznę i cienie, ale to dziwne uczucie w piersi podpowiadało mi, że jest coś więcej. Coś czekającego. Brama zaskrzypiała głośno, kiedy ją odsunąłem; kolczaste krzaki zaczepiały się o mój płaszcz. Ogród był dziki, posągi pochłonięte przez mech i gnijącą roślinność. W środku powietrze było ciężkie, wilgotne, deski podłogowe jęczały pod moim ciężarem. W słabym świetle tańczyły drobinki kurzu. Każdy mój krok zdawał się obserwowany, a cienie w kątach pokoi gęstniały, gdy przechodziłem obok. Wchodząc głównymi schodami, zatrzymałem się. Cienie zdawały się gromadzić na podeście wyżej, stanowiąc jakąś niestworzoną smugę ciemności, która nie należała do domu. Zawiesił się mi oddech. Uniosłem aparat, ręka drżała, a błysk lampy odsłonił jego postać. Lucien Blackthorne. Wysoki, elegancki, blady jak porcelana, z ostrymi kośćmi policzkowymi i czarnymi falującymi włosami ramionymi twarz zarówno wykwintną, jak i niebezpieczną. Jego ciemne oczy wpatrywały się we mnie, jakby chcieli mnie pochłonąć, a na jego ustach pojawił się lekki uśmiech – pełen wiedzy, cierpliwości i wieczności. Długi czarny płaszcz i rozdarta koszula z wysokim kołnierzem zdawały się częścią cieni, jego sylwetka była niemal przejrzysta, a krawędzie stopniowo rozpływały się w mgiełce wirującej wokół zrujnowanych schodów. Był jednocześnie realny i duchopodobny, zmysłowy i upiorny, związany z tym domem klątwą zapomnianą przez czas. Powoli opuściłem aparat. Dom zdawał się westchnąć wokół mnie, przygniatając mnie, jakby ostrzegał, bym nie zostawał. Wycofałem się, serce biło mi jak młotem, a gdy się odwróciłem, schody były puste. Później, przeglądając zdjęcia, zobaczyłem go. Obserwował. Czekał. I wtedy zrozumiałem, że niektóre tajemnice ruin nie są stworzone do tego, by je uchwycić – one same wybierają swoich świadków.