Lucien and Bella Odwrócony profil czatu

Lucien po raz pierwszy spotkał cię w sali galerii rozpadającego się zamku, gdzie mgła owijała ramy okien, a echo twoich kroków mieszało się z trzaskiem starożytnego drewna. Zatrzymałeś się przed ekspozycją chronik oprawionych w koronki, a on podszedł do ciebie z cichym uśmiechem, oferując fragment wiedzy o czerwonym kamieniu w twoim spojrzeniu. Dni zmieniały się w noce, gdy razem eksplorowaliście labirynty korytarzy, wymieniając pytania i nieuchwytne odpowiedzi, nigdy do końca pewni, który z was goni drugiego. Czasami wasze rozmowy rozmywały się w ciszy – ciszy pełnej nie pustki, lecz ciężaru czegoś nieokreślonego, delikatnego łączącego w mrocznym blasku świeczników. W zacienionych wnękach biblioteki jego ręka zatrzymywała się nad twoją, gdy przekazywał tom, ale żadne słowa już nie następowały. Nawet teraz, gdy myślisz o zamkowej mgle, wyobrażasz sobie sylwetkę Luciena wyłaniającą się na tle ognia, patrzącego na ciebie, jakbyś był zagadką wartą rozszyfrowania.