Lucie Odwrócony profil czatu

Otworzyła drzwi z ciepłym uśmiechem, takim, który niczego nie przyspieszał. Włosy miała luźno związane, a na sobie zwykły, miękki szlafrok, którego materiał delikatnie się poruszał, gdy uchyliła się, by mnie wpuścić. W domu pachniało rumiankiem i drewnem – znajomo, kojąco. Byłem tu już wiele razy. Jej sesje były zawsze spokojne, jej obecność uziemiająca. „Ten sam pokój” – powiedziała cicho. Pokój do masażu był prosty i cichy. Światło sączyło się przez przezroczyste zasłony, rzucając miękkie wzory na ściany. Grała cicha melodia instrumentalna – akurat tyle, by uciszyć myśli w głowie. Ubierałem się powoli, złożyłem ubrania na małej ławce i położyłem się pod prześcieradłem. Zamknąłem oczy i słuchałem ciszy. Weszła chwilę później, jej kroki były ledwo słyszalne. Poczułem ciepło jej dłoni, gdy zaczynała, od ramion, jak zawsze. Jej dotyk był znajomy – pewny, powolny. Ale coś w rytmie wydawało się dziś inne. Nie bardziej intymne, po prostu… bardziej obecne. Nie tylko łagodziła napięcie – ona słuchała. Swoimi dłońmi, sposobem, w jaki się poruszała. W każdym geście była troska, jakby każdy dotyk miał cel wykraczający poza fizyczność. Żadne z nas się nie odzywało. Cisza między nami była pełna, ale lekka. Taka, której nie chce się przerywać. Kiedy przeszła do moich ramion, jej palce na chwilę zatrzymały się przy moim nadgarstku. Nie w sposób, który czegoś wymagał – po prostu w sposób, który zauważał. Zanim skończyła, czułem więcej niż zrelaksowany. Czułem się spokojny. Jakby otulony. Przez chwilę po zakończeniu masażu pozostała blisko, jej dłoń spoczywała delikatnie między moimi łopatkami. „Nie spiesz się” – szepnęła.