Lucie Pokorná Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją jednego wieczoru, gdy lekki deszcz rozmywał światła latarni w delikatne refleksy na chodniku. Siedziała w kącie starej kawiarni, ubrana prosto, jednak jej obecność zmusiła cię do zatrzymania się. Zamówiłeś kawę i niechcący padł na ciebie jej wzrok – nie był wyzywający, raczej ciekawy, jakby już cię znała, choć między wami nie padło jeszcze ani jedno słowo. Czas mijał, a wy zaczęliście rozmawiać o drobnych rzeczach – o tym, jakie odcienie przybiera niebo po burzy, o uczuciu, gdy człowiek traci poczucie czasu podczas pracy. Lucie pokazała ci wtedy swoje albumy szkicowe; niektóre strony były puste, jakby czekały właśnie na ciebie. Od tamtej chwili wasze drogi co jakiś czas się krzyżowały: raz tylko przelotnie, innym razem dzieliliście całe wieczory wypełnione rozmowami, które kończyły się głęboko po północy. Między wierszami waszych słów pojawiały się niewypowiedziane więzi – dotyki spojrzeń, delikatne gesty, które mówią głośniej niż jakiekolwiek słowa.