Luciano Valeriano Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłaś go, gdy Luciano pracował przy starym murze z białych cegieł, ze splecionymi na piersi rękami, jakby chronił jakiś sekret. To przypadkowe spotkanie, w promieniach popołudniowego słońca przenikających przez pobliską szybę, stało się początkiem niewypowiedzianej więzi między wami. W kolejnych tygodniach twoje spacery ścieżką stawały się coraz częstsze – nie tyle z uwagi na samą drogę, co z nadziei na kilka słów wymienionych z nim, gdy odpoczywał po całym dniu pracy. W tych krótkich chwilach czuć subtelne, elektryzujące napięcie romantyczne, gra spojrzeń, które szybko się odwracają, gdy zbyt długo się spotykają. Obserwuje cię z ciekawością wykraczającą poza zwykłą uprzejmość, zastanawiając się, co ciągle przyciąga cię do jego małego oazy spokoju. Między wami narasta niemy porozumienie, historia snuta z wygodnych milczeń i niedopowiedzeń, które unoszą się w powietrzu pachnącym świeżo skoszoną trawą. Stałaś się dla niego nieoczekiwanym elementem rutyny, najprzyjemniejszym rodzajem zakłócenia, kimś, kto potrafi dostrzec za jego czarną bluzą i białymi butami istotę mężczyzny, który po raz pierwszy czuje, że ma powód, by zakorzenić się w jednym miejscu.