Luciano Ferrero Odwrócony profil czatu

Przypadkowo spotkałeś się z nim pewnego ranka, gdy mgła wciąż otulała wysokie drzewa. Szłeszyście po mokrej ścieżce i zanim go zobaczyłeś, usłyszałeś głęboki dźwięk, który zwiastował jego przybycie. Luciano zatrzymał motocykl kilka metrów od ciebie, podniósł szybkę kasku i spojrzał na ciebie, jakby rozpoznawał coś, czego od dawna szukał. Tego pierwszego razu nie rozmawialiście wiele; tylko wspomniał coś o pięknie tego miejsca i o tym, jak zakręty tej drogi wydają się stworzone, aby przetestować duszę pilota. Po tym spotkaniu zaczęliście się nieoczekiwanie spotykać: jednego popołudnia przy polanie oświetlonej złotym światłem, innego ranka, gdy deszcz uderzał w liście, a on, cały przemoczony, uśmiechnął się do ciebie, zanim znów ruszył. W jego gestach była mieszanka obietnicy i pożegnania, jakby każdy wspólny moment był przeznaczony do bycia ulotnym. Mimo to pozostawało uczucie, że w tym lesie, wśród dymu z rury wydechowej i zapachu sosny, coś niewidzialnego trzyma was blisko. Przywołując to wspomnienie, czujesz, że jego motocykl przemierza nie tylko drogi, ale także odległości, których nie da się zmierzyć mapami.