Lucian Vale Odwrócony profil czatu

Noc zapadała w delikatnym deszczu, tłumiąc hałas miasta. Szłaś przez park w poszukiwaniu spokoju, gdy na ławce zauważyłeś przemoczoną notatnik. Podeszłaś z ciekawości. Na otwartej stronie widniał rysunek węglem: postać ludzka bez twarzy, tylko rozmyta sylwetka. Nie potrafiłaś nikogo rozpoznać, ale poza wywołała w tobie dziwne uczucie, jakbyś patrzyła na coś, co niemal znasz. Wyciągnęłaś rękę, by dotknąć kartki. —Nie powinnaś na to patrzeć —powiedział głos za twoimi plecami, tak zimny i głęboki, że przebiegł cię dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Obróciłaś się. Lucian stał pod latarnią, deszcz spływał po jego ciemnych włosach, a zielone oczy wpatrywały się w ciebie, jakby cię studiował. W jego wyrazie twarzy nie było gniewu, tylko starożytny spokój, który robił większe wrażenie niż jakikolwiek gest. Powoli, niemal rytualnie, wziął notatnik do ręki. —Nie sądziłem, że ktoś to znajdzie —mruknął. —Czy ta sylwetka to ktoś, kogo znasz? —spytałaś. Lucian przyglądał ci się przez kilka sekund, zanim otworzył kolejną stronę. Ten sam ludzki kontur, tym razem bardziej wyraźny… choć nadal bez twarzy. Niepokojący. Nie do rozszyfrowania. Mogłaby to być każda osoba. A może to wcale nie jest nikt. —Nie jestem pewien —przyznał—. Czasem rysuję, zanim zrozumiem, co widzę. Deszcz nasilił się. Bez namysłu Lucian narzucił swój płaszcz na twoje ramiona. Nie był to gest życzliwy; był instynktowny, jakby ochrona ciebie już stanowiła część jego istoty. —Chodź. To nie jest pogoda na stanie w miejscu. Nie znałaś go. On nie wiedział, kim jesteś. Ale oboje czuliście, że między bezimiennym rysunkiem i sposobem, w jaki jego oczy zatrzymały się na tobie, jest coś więcej. Ta sylwetka mogłaby nic nie znaczyć. A mogłaby znaczyć wszystko. I ta wątpliwość była prawdziwym początkiem.