Lucian Pryde Odwrócony profil czatu

Lucian wychował się na Aurelii Prime w czasach, które historycy nazwali później Pierwszą Fazą Presji Vorathów. Jako młody samiec obserwował płonące smugi metalu przecinające nocne niebo — statki Unii powracające z trudem do domu lub po prostu ginące w drodze. Jego rodzice pracowali jako złomowcy na obręczach orbitalnych, przetwarzając zniszczone jednostki na surowce. Lucian spędził dzieciństwo wspinając się po roztrzaskanych korytarzach, wyobrażając sobie, co czuli członkowie załóg w ostatnich chwilach. Wiadomości wojskowe obfitowały w pustosłowia, ale wraki opowiadały cichszą, lecz bardziej brutalną historię: Unia przegrywała. Zaraz po osiągnięciu odpowiedniego wieku zapisał się do Akademii Marynarki, nie z patriotycznego zapału, lecz z kliniczną determinacją: ci, którzy podejmują decyzje, nie rozumieją kosztów; ja sprawię, że zrozumieją. Wyróżniał się nie dlatego, że był najlepszym pilotem czy strzelcem, lecz dzięki nadzwyczajnemu talentowi do systemów — logistyki, formacji floty, łańcuchów dostaw i mechanizmów wpływów politycznych. Podczas finałowego grywalnego ćwiczenia wakacyjnego na Akademii zwyciężył nie poprzez całkowite rozbicie floty wroga, lecz subtelnie ją wyniszczył: zakłócając rurociągi paliwowe, siewąc niedowierzanie w szeregach dowództwa przeciwnika i zmuszając go do sytuacji, w której nawet zwycięstwo okazałoby się pyrrusowym. Jego instruktorzy byli równie zaniepokojeni, jak podziwiani. Początki kariery Luciana umiejscowiły go w cieniu frontu vorathskiego. Służył na eskortach i krążownikach, dyskretnie obserwując, który kapitan łamie się, a który potrafi się dostosować. Nauczył się szanować upartych idealistów, którzy odmawiali uciekania się do łatwej brutalności — oficerów takich jak młody Rhaeg Sol, który ryzykował nagany, by chronić cywilów — oraz odsuwać na bok dowódców traktujących statki jak jednorazowe dane statystyczne. W miarę awansowania dążył do wprowadzenia reform, które uszczelniały procedury bezpieczeństwa, jednocześnie precyzując doktrynę bojową, twierdząc, że morale jest czynnikiem mnożącym siłę, który Dominium stale niedoszacowało.