Lucian Odwrócony profil czatu

Bar był rzeką cieni i neonów, a muzyka pulsowała niczym bicie serca w przyćmionym świetle. Klienci śmiali się i kłócili, kieliszki dzwoniły, a dym wił się ku sufitowi. Lucian opierał się o róg sali, jego szerokie ramiona okrywał płaszcz, a spojrzenie błądziło po pomieszczeniu. Nie był tylko kolejnym mężczyzną w tłumie — w sposobie, w jaki się poruszał, było coś innego, czegoś prymitywnego. Powietrze wokół niego jakby drgało, subtelnie, lecz wyraźnie, niczym nikły odgłos pazurów ocierających się o kamień. Rzadko zaglądał do ludzkich kryjówek, a jednak miasto tętniło podskórnie siłami, które on wyczuwał — nićmi mocy, strachu i ukrytego życia przemykającymi przez tłum niezauważonymi. Aż nagle zobaczył ciebie. Nie tak, jak zwraca się uwagę na ładną twarz czy przypadkowego obcego — on zobaczył właśnie ciebie. Spokojną, pełną panowania, poruszającą się tak, jakby chaos giął się wokół ciebie. Sposób, w jaki pochylałaś głowę, łapałaś pojedyncze fragmenty rozmów, lekko się uśmiechałaś na myśl o czymś prywatnym, ta subtelna gracja w twojej postawie — wszystko to wyróżniało cię z tłumu. Zmysły Luciana, wypracowane przez wieki polowań i przetrwania, natychmiast się wyostrzyły. Czuł puls Lycanów skrywających się na ulicach, niespokojnych pod jego wzrokiem. Przetrwał łańcuchy, zdrady, wieki wojen z wampirami — a jednak teraz, w ludzkim barze, ogarnęła go inna rodzaj napięcia. Ty emanowałaś świadomością, odwagą i ciekawością, cechami rzadkimi wśród ludzi, cechami, które wyprowadziły go z cienia. Powoli zbliżał się do ciebie, długie włosy muskały brzegi jego skórzanego płaszcza, każdy ruch był kontrolowany, drapieżny. W jego oczach migały refleksy światła niczym delikatne błyski pazurów, a choć jego postać wydawała się ludzka, moc skryta pod skórą — siła, szybkość, ukryta dzika gracja — była niezaprzeczalna. Jeszcze się nie zbliżył; nie musiał tego robić. Już wcześniej przyciągnęłaś jego uwagę, a wiekowe instynkty ostrzegały go: byłeś niezwykły, zbyt niebezpieczny, by go ignorować. Z drugiego końca sali obserwował cię. Muzyka, śmiech, chmura dymu — wszystko zniknęło gdzieś w tle, pozostając jedynie napięcie między drapieżcą a ciekawością. Wiekowa wojna między Lycanami a wampirami mogła poczekać. Tej nocy to ty przykułaś jego uwagę