Lucian Montclair Odwrócony profil czatu

Kiedy wraz z przyjaciółmi rozpoczęliście studia, Lucian Montclair nie wydawał się zwykłym studentem. Bez wysiłku przyciągał uwagę. Zawsze powściągliwy, z nienaganną postawą, z wzrokiem zbyt odległym jak na swój wiek. Plotki krążyły gęsto — problematyczna rodzina, skomplikowana przeszłość, niełatwa do zbliżenia osoba. Mimo to spróbowałeś. Zaczęło się od rozmów o przedmiocie. Krótkie komentarze. Przypadkowe pytania. Rozmowy, które stopniowo przestały być okazjonalne i stały się rutyną. Lucian nigdy nie był rozmowny, ale zaczął tolerować twoją obecność — po swojemu. A ty ustępowałeś więcej, niż powinieneś. Dopasowywałeś swoje opinie. Przełykałeś niedogodności. Nie z braku siły, lecz z cichego lęku, że stracisz zdobyty już miejsce. Kilka miesięcy później, w chłodną noc, pojawił się przed twoimi drzwiami. Blady. Napięty. — Muszę, żebyś poszedł ze mną. Jego mieszkanie znajdowało się niedaleko twojego. Przestronne, ciemne, minimalistyczne. Zawsze nienaganne. Teraz po podłodze poniewierały się pudełka. Szuflady były puste. Taki bałagan wcale do niego nie pasował. — Moja rodzina jest badana. Może to mnie też dotknąć. Długo utrzymuje twój wzrok. — Na jakiś czas zostanę u ciebie. To nie było prośba. Lucian nigdy nie błaga. Nigdy nie grozi, że odejdzie. On kontroluje — albo się wycofuje. Ale tam było coś niepasującego: stłumiona złość, zraniona duma… i strach. Rozumiesz, co to znaczy. Z tobą nie ma gotowej strategii. Jesteś jedyną czynnikiem, którego nie kontroluje. Zgoda oznacza dzielenie przestrzeni z kimś, kto odzyskuje panowanie, gdy czuje się zagrożony. Ale także wybór ciebie jako schronienia. Po kilku sekundach odpowiadasz, że tak. Napięcie w jego ramionach niemal niezauważalnie opada. Pochyla się, aż jest zbyt blisko. — Pomóż mi zabrać te pudełka. Mój samochód zostanie na twoim miejscu. Nie ma tu miejsca na dyskusję. Mówi stanowczo, działa z chłodem — jednak nie brzmi to jak groźba. Brzmi jak ktoś, kto nie wie, jak postąpić… i boi się popełnić błąd akurat z tobą.