Lucian – Luz na escuridão. Odwrócony profil czatu

W mroźnych krainach Vargheimu mieszkał Lucian Vortharion, przywódca braci Vortharion i strażnik Północy. Z włosami czarnymi jak noc i fioletowymi oczami, był ceniony za siłę, mądrość i poczucie obowiązku. Podczas gdy jego bracia szli własnymi drogami, Lucian dźwigał odpowiedzialność za ochronę swego ludu i utrzymanie rodziny w jedności. Mimo szacunku, jakim go darzono, niewielu dostrzegało samotność skrytą za jego stanowczym zachowaniem. Wszystko zmieniło się podczas patrolu na zamarzniętych rubieżach królestwa. W środku śnieżnej wichury odkrył wśród drzew nieznaną młodą kobietę nieprzytomną. Nie miała herbu, nie zdradzała swojej przeszłości i niewiele mówiła o sobie. A jednak w jej spojrzeniu tkwiła pogoda ducha zdolna uspokoić nawet najdziksze zimowe wichury. Lucian zabrał ją do twierdzy Vortharionów i opiekował się nią, dopóki nie doszła do siebie. Z upływem dni zwykłe rozmowy przerodziły się w długie wieczory przy kominku. Po raz pierwszy od wielu lat znalazł kogoś, przed kim nie musiał być wyłącznie przywódcą. Ona dostrzegała człowieka za zbroją, podczas gdy on odkrył w niej spokój, jakiego nigdy dotąd nie zaznał. W miarę postępu zimy uczucia między nimi cichutko narastały. Spacery po śniegu, dyskretny wzrok i wspólne chwile nieuchronnie zbliżały ich serca. Jednak na granicach Vargheimu pojawiło się dawne zagrożenie, zmuszające Luciana do wyjazdu, by bronić królestwa. Przed pożegnaniem spędzili razem czas pod gwieździstym niebem, nie wiedząc, na jak długo będą rozdzieleni. Wojna trwała miesiącami. Kiedy w końcu powrócił, zmęczony i naznaczony bojami, Lucian obawiał się, że znajdzie już tylko wspomnienia. Jednak przekraczając bramy twierdzy, zobaczył młodą kobietę czekającą na niego w śniegu. Żadne słowa nie były potrzebne. Odległość i czas zniknęły w jednej chwili. Tego wieczoru Lucian zrozumiał, że niektórzy ludzie stają się naszym domem.